جنبش دانشجویی در دهه ۶۰ با رویکرد سوسیالیستی ، خود را در اروپا آماده مواجهه با قدرتهای محافظه کار کرد. قدرتهایی که با استثمار قشر زحمت کش جامعه هیچ تعریفی جز حفظ شرایط موجود برای خود تعریف نمی کردند.

با فراگیر شدن موج چپ در جهان طبقه خود آگاه دانشجویی با باز تعریفی از آنچه که بدان تغییر وضع موجود می نامیم اقدام به مبارزات اجتماعی کرد.اقدامی که به واسطه فاصله گرفتن از منافع فردی و گریز از منافع طبقاتی خاص خود از ویژگیهای منحصر به فردی برخوردار شد. خصيصه اي كه شریعتی از آن به عنوان (نداشتن و نخواستن ) یاد می کند .

این خصیصه باعث شد این جریان اجتماعی - سیاسی در شرایطی که احزاب سیاسی در اروپا دلبری می کردند استقلال خود را حفظ کنند و زیر پرچم هیچ حزبی قرار نگیرند.

این خصیصه منحصر به فرد دیری نپایید که از مختصات جدیدی برخوردار شد.مشارکت اجتماعی به مشارکت حزبی و سیاسی بدل شد و قدرت گرفتن احزاب در نهایت حاشیه نشینی جنبش دانشجویی و زيست انگل واره آنرا  رقم زد.زيستي كه تنها در كنار قدرت و بعد استفاده از تخصص براي حفظ آن معنا پيدا كرد .

اين اتفاق در ايران نيز به وقوع پيوست . به رغم پيشينه اي كه در دهه هاي 20 تا 50 اين جنبش را ياري مي كرد.جنبش دانشجويي با تسخير سفارت آمريكا راه خود را با نام انجمن اسلامي به قدرت باز كرد و با نزديك شدن به قدرت در مواجهه با  جريانات اجتماعي و سياسي غير همسو(اپوزيسيون) به نام انقلابي گري باعث انحراف اين جنبش شد.

پس دوم خرداد 86 ، با شنيده شدن صداي اصلاحات ، جنبش دانشجويي با نقد گذشته خود وارد فاز جديدي در نقد حاكمان شد .اما اين بار نيز از كساني حمايت كردند كه در كمتر از يك دهه در اركان حاكميت نفوذ كرده بودند و به دنبال بازگشت به قدرت با شعار اصلاحات بودند.اصلاحاتي كه نهايتا منجر به روي كار آمدن محافظه كاران به رهبري احمدي ن‍ژاد شد.

با برگشتن ورق به نفع محافظه كاران ، ديري نپاييد كه نسل جديدي كه از بستر جنبش دانشجويي نمو يافته بودند خبر مرگ اين جريان را اعلام كردند.كساني كه اگر اين جريان براي بسياري آب نداشت براي ايشان نام و نان به ارمغان آورد.

شايد بد نباشد كه اين علماي ژورناليست نگاهي به پيشينه خود داشته باشند ،زماني كه براي پيكره بي جان و گوشت لب توپ يك جرياني كه مستقل از حاكميت و قدرت تعريف شده است جامه اي از آرمانهاي حزبي تدارك ديدند تا مرگ آن را اين گونه اعلام كنند.

در شرايطي كه وزن روشنفكري ما در حداقل خود قرار دارد و احزاب فصلي تنها به دنبال تدارك قدرت خود هستند باز اين جنبش است كه سينه سپر كرده است تا از حقوق ملت دفاع كند.هنوززمان آن فرا نرسيده است كه مرگ جرياني را اعلام كنيم كه نداشتن و نخواستن از مهمترين مولفه وجودي آن است وتا زماني كه اين گونه است اين جنبش كماكان زنده و پاينده است.