همواره در ایران سخن از جدال سنت - مدرنیته است و کمتر به جدال سنت و نو محافظه کاری یا نو اصولگرایی پرداخته شده است.

این روزها با هر چه داغتر شدن تنور انتخابات بیش از پیش با این جدال مواجه هستیم و جدال سنت - مدرنیته در لایه های پنهان تر دنبال می شود.

با روی کار آمدن دولت نهم با سردمداری محمود احمدی نژاد و فروکش کردن موج دموکراسی خواهی و غالب کردن موج عدالت محوری با رویکردی پو پولیستی که به دور از یک فلسفه ریشه دار و متدیک است، رویکرد به آزادی در سایه دیگر شعار ها مورد توجه قرار گرفته است و این مساله باعث شده است که هر چهار کاندیدای مطرح در دهمین دور انتخابات ریاست جمهوری بیش از پیش به اقتصاد توجه نشان دهند تا به آزادی های مردمی و نهادهای مدنی و اگر هم یادی از این نوع آزادی ها می شود بیشتر چاشنی شعارهای اصلی است.

به اعتقاد نگارنده مناظره بین آقایان احمدی نژاد و میر حسین موسوی را می توان در این اتمسفر بررسی کرد. جدال بین نو محافظه کاری و سنت .

در توضیح این امر واجب است که یاد آور شوم سنت در نگاه نگارنده فارق از دگم ها یا ایدئولوژی های سطحی و ابزارمندانه نو محافظه کاری است .

احمدی نژاد در مناظره خود با مظلوم نمایی و جبهه گرفتن در مقابل موسوی عملا خط خود را با سنتیان و اصولگرایان با سابقه مشخص ساخت که این بین می توان به فاصله گرفتن وی با تفکر حوزوی که سنت فکری توده را رهبری می کند اشاره کرد.

 نو محافظه کاری اگر چه با مشروعیت گرفتن از تفکر حوزوی سعی در نزدیکی خود با توده مردم دارد اما با گذشت زمان با سود جستن از شعار های پوپولیستی عملا از این مراکز مرجع فاصله گرفته و راه خود را از این مراکز جدا می کند مگر به وقت نیاز.

اخلاق در ظن نو محافظه کاران چندان فاصله ای با رویکرد ابزار گرایانه یا ماکیا ولی آن ندارد و هر عملی اگر در راستای بر آوردن منافع شخصی یا گروهی باشد مباح شمرده می شود. به عنوان مثال می توان به طرح نام اشخاصی چون آقای هاشمی رفسنجانی ، صفایی فراهانی ، ناطق نوری و خاتمی در مناظره اشاره کرد که بیشتر به منظور گمراه کردن آرای مردم و همچنین جذب آرای سر گردان بین خود و آقای موسوی بود.

گروگان گیری شخصیتی چون پرونده سازی علیه رقبا به عنوان نمونه پرونده تحصیل خانم میر حسین موسوی که جزء نخبگان سیاسی و فرهنگی کشور است را می توان در این مقال گنجاند.

همچنین می توان به ارایه آمارهای غیر مستند با توجه به این موضوع که توده مردم چندان غرابتی با آمار ندارد را نیز در فهرست اخلاق گریزی نو محافظه کاران آورد.

در مقابل اگر چه سنت مداران محیط رشد نو محافظه کاران را مهیا می کنند و آبشخور ابتدایی آن هستند اما وجه ممیزه های زیادی با نو محافظه کاران ایجاد می کنند. به عنوان نمونه سنت گرایان یا سنتی ها با اتکاء به اخلاق دینی و مد نظر قرار دادن آن به خود اجازه نمی دهند به هر طریقی منافع شخصی را به منافع ملی ترجیح دهند.

موجه تمایز دیگر سنت گرایان و نو محافظه کاران پارادایمیک بودن به منزله هویت پذیری است در صورتی که نو محافظه کاران کمتر از یک هویت چارچوب مندی برخوردارند.

اصولگرایی اگر چه در نگاه مدرنیته به ایدئولوژی تعبیر شده است اما ایدئولوژی در تفکر سنتی بیشتر بر مدار اخلاق است تا منافع زود گذر.

به همین دلیل احساس می شود در شرایط فعلی جدال بین سنت گرایان و نومحافظه کارانی است تا جدال بین سنت گرایان با مدرن ها. و به اعتقاد من که مدافع حقوق مشروع و قانونی ملت هستم برای برون رفت از این وضعیت تحجر آمیز بهتر است سنت را بر نو محافظه کاری ترجیح دهیم.

 

نوشته شده در شنبه شانزدهم خرداد 1388ساعت 15:16 توسط هاشم| |