اندیشه
فرهنگی
این که وقتی دیگر جوان نباشم نمی دانم دنیا چه شکلی پیدا می کند. آیا همین گونه که انسان گرگ انسان است باقی می ماند یا نه گاهی هم به خود و پیرامونش عشق می ورزد. غزل زیر برای زمانی است که موسیقیایی بودن دنیا تنها راه تحملش بود و هنوز پیچیده نشده بودم. اینجا عصا اعجاز ممنوع حتی ظهور راز ممنوع خورشید در ناباوری سوخت در آسمان پرواز ممنوع شب مانده در یک التهابی از هر طرف آغاز ممنوع گنگست آری این سخنها در شهر ما آواز ممنوع اینجا دروغی باز سر زد هی قاصدک پرواز ممنوع شعر زیر رنجنامه ای است برای کسانی که برای رهایی و آزادی جان دادند تا فراموش نکنیم که هنوز انسانیم . دیر بود ندیدنت فرجام انسان گلوله نبود و مسلخ سهراب سرزمین آشتی سینه کدامین شما خاکستر آتشفشانهای توفنده شد دستان کدام شما جز برای دوستی بالا رفت که این عفریت متعفن تاریخ باز فرزندان خود را در خاک خواست لبان کدام شما جز ندای صلح را زمزمه کرد که گلوی بی صدایتان مسلخ تیغ و دشنه شد آغوش کدام شما آری کدام شما جز برای عشق باز شد خواهرم کفتارها به جنازه ات با تردید می نگرند و یادشان نمی آید که تو با گل به استقبالشان رفته بودی
| Design By : Night Skin |
